Wielkość pozyskania drewna określana jest w Planie Urządzenia Lasu, opracowywanym dla każdego nadleśnictwa na okres 10 lat. Dokument ten gwarantuje, że pozyskanie surowca nie przekracza możliwości produkcyjnych lasu, a jednocześnie umożliwia systematyczny wzrost zasobów drzewnych, tzw. zapasu drewna na pniu. Oznacza to, że gospodarka leśna prowadzona jest w sposób zrównoważony, zapewniający ciągłość i odtwarzanie zasobów.

Podstawą planowania pozyskania drewna jest tzw. etat cięć – maksymalna ilość drewna możliwa do pozyskania w danym okresie i na określonym obszarze. Jest on ustalany tak, aby był niższy niż przyrost drzewostanów, co pozwala na stałe zwiększanie zasobności lasów. W Polsce pozyskuje się średnio około 55% rocznego przyrostu drewna.

Drewno pozyskiwane jest w ramach:

• cięć rębnych – polegających na usuwaniu drzewostanów dojrzałych w celu ich odnowienia lub przebudowy,
• cięć pielęgnacyjnych (czyszczeń i trzebieży) – mających na celu poprawę warunków wzrostu poprzez usuwanie drzew niepożądanych lub osłabionych,
• cięć niezaplanowanych – będących następstwem klęsk żywiołowych, takich jak wichury, pożary czy gradacje szkodników.

Pozyskanie drewna realizowane jest przez wyspecjalizowane firmy – Zakłady Usług Leśnych (ZUL), wyłaniane w drodze przetargów. Prace wykonywane są zarówno metodami tradycyjnymi (przez pilarzy), jak i przy użyciu nowoczesnych maszyn, takich jak harwestery.